Jasper Krabbé

Work / News / Books / Info / Blog

Het parool/Opium/ArtMen

Ze heeft wat van een robot, maar wel een sympathieke robot
March 21 2012

Het zullen de lange dagen zijn waarin de zon nauwelijks opkomt die de Scandinaviërs in melancholie dompelen. Hoe anders is de stroom aan duistere Scandinavische crimi’s te verklaren? Het begon met Millennium en Borgen. En na Forbridelsen (The killing) heb ik nu Broen (The bridge) verslonden. Irene Huss en de mysterieuze titel Varg Veum liggen te wachten.

In The killing draaide het om de getroebleerde vrouwelijke rechercheur Sarah Lund. The bridge heeft eveneens een gesloten, bijna autistische vrouwelijke rechercheur  in de hoofdrol: Saga Norén. Zij moet een zaak oplossen waarin een serial killer de meest gruwelijke moorden begaat. Lang, blond en knap. In beide gevallen voelt de rechercheur zich meer verbonden met de moordenaar dan zijn slachtoffers en probeert ze deze te doorgronden. Waarbij je al snel voelt dat in het hoofd kruipen van een moordende gek gevaarlijk is.

Hoofdkleuren in de serie zijn vaal: veel taupe en mosgroen. Nou was ik jaren geleden eens in Malmö. Daar was me al opgevallen dat vrijwel alle kleuren er uitgebleekt zijn. Het geel van de geordende flats was touwkleurig. Het gras was er grijsgroen. Het getemperde licht zorgt voor de kleuren die je ook ziet in het werk van de Noorse kunstenaar Edvard Munch. Over melancholie en gekte gesproken.

The bridge is briljant gecast. De agent met wie Saga Norén de zaak moet oplossen, is een goedlachse, warmbloedige man, terwijl Norén gevoelloos lijkt en ratio boven alles stelt. Ze leest het liefst in Gelijkheid voor de wet en als ze merkt dat ze lustgevoelens heeft, vraagt ze aan de eerste de beste leuk uitziende man of hij zin heeft in seks. Ze heeft wel wat van een robot. Maar dan wel een extreem sympathieke robot.

De serie jaagt angst aan. En toch wil je kijken. Naar een doorgezaagd lijk of een langzaam aan een infuus leegbloedende man. De unheimische eindtune van de choir of young believers zorgt voor een perfecte finale. De ijle piano en het iets te blije kinderkoor doen de rillingen over de rug gaan. Als je die niet al had.

Het parool
Opium
PAULINA OLOWSKA
STEDELIJK
WIT
ArtMen