Jasper Krabbé

Work / News / Books / Info / Blog

Het parool/Opium/ArtMen

Overal ladekasten met documenten van halfvergaan papier
November 28 2012

De nevel die over elke foto van fotograaf Dirk Braeckman hangt heeft wel wat van het Vondelpark ‘s ochtends: mistflarden in omfloerst licht dat alle contouren verzacht.

Zijn foto’s, nu samen met een film van Zarina Bhimji te zien in De Appel aan de Prins Hendrikkade, ademen een sfeer van verlatenheid. Lege ruimtes met ouderwets behang, vage schilderingen of een fragment van een meisje met prachtig vallend haar. Als zucht op de wand, teder. Röntgenbeelden van menselijk verlangen. Neergedwarrelde figuren in zilvernitraat, onscherp of juist overbelicht.

Braeckman is een meester in het verhullen. Zijn foto’s zijn snapshot-achtig en lijken anonieme amateurkiekjes wat wordt versterkt door zijn gebruik van flitslicht. Soms maakt hij een foto van een foto waardoor de glans van de flits recht over iemands gezicht heen zit als witte vlek, daarmee het belangrijkste bedekkend. Met mysterieuze titels als ‘M.V.-K.W.-98-01’ die een coördinaat doen vermoeden.

Even mysterieus is de film Yellow Patch van Zarina Bhimji. Zij maakte een poëtische studie van verval in India vol associatieve beelden. We zien een door onkruid overwoekerde Haveli waar het pleisterwerk lang geleden al naar beneden is gekomen. Nu wonen er duiven. Kroonluchters tinkelen in de wind en de elementen hebben er vrij spel. En vreemde kantoorrruimtes vol langzaam zwiepende fans en versleten cijfers boven verlaten loketten. Overal ladekasten met bijeengebonden documenten van half vergaan papier: burocratie gone mad. Je vraagt je af wat er allemaal in opgeschreven staat.

Hier is vergaderd, gediscussieerd en zijn lang vergeten beslissingen genomen. Stemmen echoën nog na over de kapotte bureaustoelen. En overal tekenen van verval: spinrag, mieren, plantjes die door het raam groeien.

Buiten staat een half vergaan beeld van Koningin Victoria aangevreten door zure regen. Straatvuil, zwiepende deuren, en scheepsrompen als walviskarkassen op de kade. Ze zullen nooit worden afgebouwd.

Beide kunstenaars maken tijd voelbaar. Het is wat Japanners wabi-sabi noemen: de schoonheid van de vergankelijkheid en imperfectie.

Het parool
Opium
PAULINA OLOWSKA
STEDELIJK
WIT
ArtMen